Terug en vooruit

Ruim tien jaar geleden verhuisde ik met mijn bedrijf, In Scène, naar Strijp-S. Destijds waren de laatste resten van de ‘verboden stad’ nog duidelijk zichtbaar. Zoals de slagboom van Philips aan de Glaslaan waar ondernemers en bezoekers zich moesten melden.

Sinds die tijd is de ontwikkeling van het gebied in volle gang. Ik ben altijd al geboeid geweest door grote bouwprojecten. Een bouwplaats waar afbraak, grondwerk en heropbouw plaats maakt voor iets nieuws. De inrichting en de ontwikkeling van dit meerjarenproject zijn te volgen via de site van Strijp-S

Binnen In Scène heb ik me het afgelopen jaar ook met herinrichting bezig gehouden. Wat blijf ik doen en wat stoot ik af? Dit snoeien was nodig om ruimte te maken voor schrijven, een familieverhaal, een roman, een studieboek. In bouwtermen zou je zeggen het bestek is klaar de aannemer kan beginnen.

Inmiddels heb ik mijn praktijk weer anders ingericht en zijn de trainingen voor dit jaar zijn weer gepland. Drie trainingen staan daarin centraal:

Alle trainingen zijn geaccrediteerd door de LVSC en de Intervisetraining ook door Registerplein.

Trots werken voor de kost

 

Het voelt vervreemdend als je leest dat vrouwen parttime willen werken en je hebt dat zelf nooit gedaan en ziet dat de vrouwen om je heen dat ook niet doen. Het irriteert me als je leest dat Nederland nog steeds achterloopt met gelijke betaling. Ik reageer nukkig op een verkoper in de garage omdat hij denk dat mijn man een proefrit heeft gemaakt en niet kan bedenken dat ik de auto koop.

Wat heb ik dan toch weer een leuke week gehad!

Een uitje met netwerk en collega’s waar ik uitgebreid gesproken heb met vrouwen die (meer) dan fulltime werken. Niet alleen over een promotie onderzoek, een op te zetten module, een masterclass of mijn boek. Ook over de hoe je dat doet samen als partners en met je gezin. Hoe het soms kan voelen als je partner en kinderen thuis achterlaat en zelf voor een leuk project gaat.

Of tijdens de modeshow bij MLY omdat ik een zwangere eigenaresse zie en weet dat een eigen zaak hebben, 2 maal per jaar een collectie maken, natuurlijk prachtig creatief werken is. Maar niet past in 40 uur.

Toen ik tijdens de tango en in de ogen van mijn man keek en ik me weer helemaal verliefd gingen voelen. Tijdens een uitje met mijn dochter die ambitieus is in haar fulltime baan en mijn teleurstelling kon beteugelen toen ik uitsprak dat er zo weinig veranderd is in 30 jaar. Er is wel degelijk iets veranderd!

Dat doet me terugdenken aan mijn moeder op haar dertigste. Ik zie een jonge eigenwijze vrouw in de oorlogsjaren, met 2 kinderen en wetende dat er nog vele komen gaan. Als ze moest onderhandelen door de telefoon zette ze een zware stem op. Voor haar was meer dan fulltime werken de gewoonste zaak van de wereld. Waarom? Er moest brood op de plank, maar bovenal wilde ze onafhankelijk zijn!